Kies je favoriete radiostation

Dossiers

Uw Vliegende Radiowereldreporter herdenkt (deel 18)

Columns

Tussen al het 9/11 geweld door een verslag van een van de weinige Nederlandse reporters die vandaag in Arlington, Virginia en Washington, DC zat, zit, woont en werkt: Uw Vliegende Radiowereldreporer: ikke dus.

Ik weet toevallig dat de hele publieke omroep in NYC zit, en ik gok zo dat Max Westerman van RTL daar ook zit. Van mij dus het enige verse nieuws uit 'the Capital Region'.

Ik loop me al een week af te vragen of het niet wat minder kan. Ik heb er persoonlijk echt geen behoefte aan om de beelden weer tientallen keren te zien. Ligt misschien aan mij, maar ik word verdrietig van de beelden. En ik ben niet graag verdrietig.

Nu heb ik begrepen dat de tv stations besloten hebben terughoudend te zijn, maar dat heeft slechts geleid tot een honderdtal herhalingen van de beelden i.p.v. duizenden keren.

Ik zag er een discussie over op tv. Men merkte op dat er toch een knop op je tv zat, die je kon omschakelen. Nou, dat was misschien waar in de tijd van Doe Maar, maar tegenwoordig is het anders. Ik heb 80 zenders thuis en het is echt onmogelijk om tussen de nieuwszenders door te zappen.

Amerikanen zijn een supervaderlandslievend volkje. Nog erger dan de Fransen. Ze vinden het geweldig gaaf om met hun vlag te zwaaien en het volkslied te zingen (altijd staand, met de hand op het hart, en met je cap/hoed af). Meestal wordt ik daar een beetje moe van als Nederlander. Wij Nederlanders zijn niet zo trots op onze vlag en volkslied. Maar voor vandaag maak ik een uitzondering. Vandaag mag Amerika van mij vlaggen, zingen, staan, klappen, huilen en alles wat nodig is om deze verschrikkelijke daad te herdenken.

Een verslag van mijn ochtend:

In tegenstelling tot in Nederland is alles hier vroeg in de ochtend gebeurd. Het eerste vliegtuig om 8h46 in NewYork en die hier in het Pentagon om 9h37.

En Bush had gevraagd om om 8h46 met zijn allen stil te zijn. Nou, dat vond ik nog wel gepast. Dus ik ben een tikkie vroeger dan normaal opgestaan (ik sta me rond die tijd meestal aan te kleden, of nog net af te drogen) en voor de tv gaan zitten. Beetje gezapt en, inderdaad, het grootste gedeelte van de (serieuze) zenders nam de beelden van Ground Zero en het Pentagon over. Ik zag helaas niets vanuit Somerset county, Pennsylvania. Is jammer. Daar is toch ook een vliegtuig gecrasht.

Over de plechtigheden zelf ga ik weinig schrijven, die heeft u, waarde lezer allemaal zelf tot vervelens toe kunnen bekijken.

Mijn (Amerikaanse) kamergenoot vond en minuut van stilte overigens teveel gevraagd en ging zich rustig douchen. En het management van het gebouw waar ik in woon, vond het blijkbaar ook geen bezwaar om de tuinmannen die iedere twee weken het gras komen maaien, vandaag de struiken te laten snoeien. Erg irritant, want ik woon op de begane grond en kon dus geen reet verstaan van wat er op tv was.

Tot overmaat van ramp ging ook nog eens het brandalarm af. Nu neemt niemand dat echt serieus, want dat gaat af bij zo'n beetje iedere sigaret, maar op zich was het wel apart dat het afging binnen vijf minuten na 8h46. De brandweer was er overigens snel, maar slechts met een wagen. Niet de gebruikelijke vier. Ik gok dat de brandweermannen geen zin hadden om hun ceremonies af te breken voor het zoveelste valse alarm. Terecht.

Na een tijdje was ik het zat en ben ik maar op de fiets gesprongen om naar mijn werk te gaan. Aan de voet van Key Bridge, de brug waar ik over moet, naar mijn werk, kwam ik langs de plechtigheid van de gemeente Arlington.

[TET: Nu moet ik eventje een bijzonder hinderlijk misverstand uit de weg helpen: er is vorig jaar GEEN (herhaal GEEN) aanslag gepleegd op Washington, DC. Fout. Niet waar. Dat wilde de terroristen (de vliegtuigen zaten op koers naar het Congress en het Witte Huis), maar het is ze niet gelukt. Omdat ze het Witte Huis niet konden vinden (moeilijk te begrijpen, maar ja, zo'n vliegtuig gaat snel hoor) hebben ze het uiteindelijk het vliegtuig in het Pentagon gesmeten.

Het Pentagon ligt NIET in Washington, DC. Het ligt in Arlington in de staat Virginia. Dat is dus een andere stad (187.000 inwoners + 225.000 begraven Amerikaanse helden in Arlington Cemetary), in een andere staat. Andere wetten, andere belasting, alles anders. Ook het vliegveld (Reagan National voor de insiders) naast het Pentagon, dat een maand dicht is geweest, ligt in Arlington. En om het er in te rammen nog een keer dus: Arlington is NIET de hoofdstad van de VS, dat is het aanpalende Washington, DC (570.000 inwoners).]

Uit nieuwsgierigheid wilde ik wel ff een blik werpen op die ceremonie. Het had plaats in het Gateway Park. Dat is 'parkje' liggend tussen het gigantische knooppunt dat de wijk Rosslyn heet. Hier komen alle grote wegen uit het westen samen voor Key Bridge, een van de vier bruggen over de rivier de Potomac, naar Washington, DC. En ik bedoel letterlijk tussen de wegen want aan drie kanten is het omringd door een 5-baans (eenrichtings-)weg, en aan de vierde kant ligt 'slechts' een 3-baans weg.

Midden tussen het voortrazende verkeer in dit kleine parkje hadden zich zo'n duizend, misschien twee duizend mensen verzameld. Misschien meer, ik ben heel slecht in tellen. Veel mensen hadden Amerikaanse vlaggetjes bij zich, of waren gekleurd in de Amerikaanse kleuren: rood, wit en blauw (waar ken ik die kleuren toch van?).

De gemeente Arlington heeft iedereen opgeroepen om te vlaggen. Opmerkelijk was dat erbij gezegd werd dat als je niet Amerikaans was, rustig je eigen vlag mocht uithangen om de diversiteit van Arlington te laten zien. Vriendelijk, maar ik heb het toch niet aangedurfd om mijn Nederlandse driekleur uit mijn raampje te hangen.

Er stond een grote bouwsteiger, met daarop aan twee kanten een grote zwarte doek met de tekst:

Remembers
Arlington
9-11


De ceremonie was opmerkelijk sober. Zo sober dat ik het zelfs een aardige ceremonie vond. Een paar korte woorden voor de opening en een woordje van de gemeenteraadsvoorzitter. Daarna werd een aan beide zijden van de installatie een grote Amerikaanse vlag neergelaten (die gelijk bijna wegvloog in de sterke wind, hihi). Vervolgens werd de 'Pledge of Allegiance' opgezegd en zong soldaat met een stem als een klok het Amerikaanse volkslied. Tot slot werd een grote klok 184 geslagen ter herinnering aan ieder slachtoffer dat in en om het Pentagon gevallen is.

En dat was het. In een half uurtje was het over. Kort, krachtig, sober en heel Amerikaans (met name door het voortrazende verkeer).

Ik heb mijn weg vervolgd. Ik ben nog even gestopt op de brug van waar ik vorig jaar het Pentagon in de fik zag staan voordat de rest van de wereld het wist. (zie mijn eerste column). En nu zit hier hier overpijnzend te tikken. Nog steeds een beetje aangeslagen.....

Vriendelijke groet,

Jasper
Uw Vliegende Radiowereldreporter vanuit Arlington, VA en Washington, DC

Gerelateerde Artikelen