Kies je favoriete radiostation

Dossiers

Je bent jong en je wilt niks?

Columns

Aanvankelijk dacht ik altijd dat je behoorlijk oud moest worden om de jeugd niet meer te begrijpen. Maar die illusie heb ik inmiddels overboord gezet. Ik mag mezelf voorlopig nog jaren tot de 'jongere generatie' rekenen, maar ik heb nu al regelmatig geen idee wat de 'jeugd van tegenwoordig' bezielt en waarom ze bepaalde dingen adoreren die in mijn ogen verschrikkelijk zijn.

Maar dat zal ongetwijfeld liggen aan mij en aan het feit dat ik zelf in mijn tienerjaren al een groot liefhebber was van veel dingen die allang 'uit de tijd' waren. Ik heb me nooit gestoord aan modeverschijnselen en het 'meedoen-met-de-massa' idee ver van me gehouden. Wellicht een onverstandige keuze, maar dat past wel bij me.

Toen ik gisteravond in de auto zat en luisterde naar een programma van onze eigen lokale zender, heb ik even overwogen snel een andere voorkeuzeknop in te toetsen. Ik werd namelijk geconfronteerd met een zekere vorm van techno-house muziek. Eh, dat denk ik althans. Ik heb zo langzamerhand namelijk geen flauw idee meer in welke categorie de aaneenschakeling van computergeluiden die uit mijn car-speakers galmde moet worden ondergebracht. Maar ik besloot om gedwee de tonen over mij heen te laten komen, in afwachting van beter. Een ijdele hoop, voor wie zich realiseert dat het programma wordt gemaakt voor de doelgroep 'jeugd'. De presentator is zelf een jaar of zeventien en weet dus uitstekend aan te voelen wat zijn publiek wil horen.

De vraag 'wat wil de jeugd eigenlijk horen' houdt mij al langer bezig. Immers, de mediawet verplicht een lokale omroep dat zij haar programmering afstemt op alle in het uitzendgebied voorkomende stromingen en doelgroepen. Zo ook de jeugd. Dus maken we programma's voor kinderen van de basisschool, voor jongeren op het voortgezet onderwijs, enzovoort. Maar hoe moet zo'n programma er dan precies uitzien? Ik besloot het te gaan vragen aan de doelgroep zelf. Dat geeft immers het meest heldere beeld. Hoopte ik. Het is alweer zo'n anderhalf jaar gelden inmiddels. Ik nodigde de leden van de jeugdadviesgroep uit in onze studio. Dit is een onderdeel van de plaatselijke stichting welzijn, dat zich onder meer bezighoudt met het adviseren van burgemeester en wethouders over het jongerenbeleid in de gemeente.

Ik heb de notulen van die bespreking nog ergens in mijn PC staan. Het kwam er in het kort op neer dat de jeugd en jongeren vooral niet zitten te wachten op programma's met inhoud. Er mocht vooral niet gesproken worden over actuele lokale onderwerpen. Geen serieuze discussies, geen eindeloos gezwets. Kortom: de gebruikelijke inhoud van een lokaal radioprogramma dat conform de richtlijnen van de mediawet gemaakt wordt, kon per direct de prullenbak in. Maar wat wil de jeugd dan wel? Simpel. Men wil onzin, flauwekul en alternatieve muziek. De vraag 'wat is alternatief' heb ik op deze plaats al eerder aan bod laten komen. Dus daar zal ik het nu niet over hebben. Maar dan dat andere. Onzin en flauwekul. Op zich iets waarin ik goed thuis ben.

Maar zie daar dan maar eens een goed radioprogramma van te maken, dat ook nog eens voldoet aan de eisen van de mediawet. Want natuurlijk willen we wel een jongerenprogramma maken dat we kunnen meetellen in de beoordeling van de normen. Zodat we goed bezig zijn. Maar, als we dan even logisch nadenken, constateren we andermaal, dat het dienen van de wetgever en het dienen van de luisteraars twee hele verschillende zaken zijn. En dat is het spijtige aan onze wetgeving. Want op de één of andere manier is het niet toegestaan de doelgroep van je radiostation optimaal te bedienen. We hebben speciale uren in onze programmering gereserveerd voor de doelgroep. Die doelgroep is van harte bereid te luisteren naar de programma's op die uren, mits ze krijgen wat ze willen. Namelijk: het grote niets. Kennelijk geldt: je bent jong en je wilt niks. Maar dat mag niet...!

Raimond Bos
Presentator@hotmail.com

Gerelateerde Artikelen