Kies je favoriete radiostation

Dossiers

Negenennegentig columns verder nog steeds naweeën van 9/11 (100)

Columns

Een kleine zes jaar geleden ben ik naar de VS verhuisd en had ik geen idee wat te doen, want 3FM-reporter kon ik toch niet blijven voor Radio.NL zo ver van huis. Dankzij Osama bin Laden kreeg ik een goeie reden om columns te gaan schrijven.

Ik was er namelijk live bij in Washington op 9/11. Er vloog een vliegtuig letterlijk over mijn hoofd, dat vervolgens naar links zwenkte op zoek naar het Witte Huis, dat niet vond en zich vervolgens maar in het Pentagon boorde.

Nog steeds kan ik me storen aan het feit dat er vaak gedaan wordt of 9/11 zich alleen maar in New York afspeelde. Ook in Arlington (niet eens officieel in Washington) vielen een paar honderd doden. Net als in Sommerset waar het vierde vliegtuig zich in de grond boorde.

Inmiddels is er heel wat gebeurd in Afghanistan en Irak, maar daar ga ik me niet over uitlaten. Daar heb je zelfingenomen media-analisten voor.  Die zijn net zo ongeïnformeerd als wij, maar doen alsof ze wel een fatsoenlijke mening kunnen bouwen op de halve-waarheden propaganda die voorhande is.
 
Waar ik wel eens aandacht aan wil besteden is het feit dat je wel nog ziet dat normale Amerikanen zich druk maken over de gevolgen van de oorlogen: de gewonde en dode militairen.

Ik was oprecht verbaasd over de heldenintocht die een compagnie uit Columbus, Ohio, kreeg toen ze terugkwamen. Misschien had het ermee te maken dat er zesentwintig doodskisten mee terug kwamen, maar er was echt een grote menigte van duizenden mensen op de been gekomen om de parade van vermoeide mannen toe te juichen. Zelfs mensen die je nooit over politiek hoorde namen één van hun schaarse vrije dagen op.

Ik vroeg waarom ze gingen. Kenden ze één van de slachtoffers? Eén van de militairen? Familie van de militairen? Nee, ze wilden gewoon hun land- en stadsgenoten, die een verschrikkelijke tijd achter de rug hadden, hartelijk welkom heten. Amerikanen beseffen donders goed dat wat je ook van de politieke beslissingen vindt, het nog steeds gewoon 'jongens uit de buurt' zijn die uitgezonden worden. En dat veel daarvan alleen maar in dienst gegaan waren bij de part-time National Guard om hun studie te betalen. Met een extra diploma op zak zouden ze dan vervolgens in hun civiele baan promotie kunnen maken. Jammer alleen dat je niet parttime dood of gewond kunt raken.

Een paar weken geleden kwam ik op een onopvallend kaal gebouw in het lobbycentrum van Washington dit ding tegen. (zie foto) Wat is het eigenlijk? Gewoon boven een oogarts waar je, alsof het om foto's gaat, je bril na een uur kunt ophalen. Midden in de stad op een gewoon druk kruispunt met een paar bushaltes en een metrostop om de hoek. Opgehangen door de 'United Food and Commercial Workers', ofwel de vakbond van de Amerikaanse en Canadese voedselindustrie: supermarktcaissières, vleesverpakkers, hondenvoersamenstellers, kaasboeren, enzovoort. Pas als je goed kijkt, zie je wat het is: een dodenteller met om de hoek een gewondenteller.

ROUW om de doden. EER de gewonden. We will never forget. We zullen je nooit vergeten.

Er staan getallen bij. Die aantallen zijn verbijsterend en te gek voor woorden: 3463, vierendertighonderd drie-enzestig doden zijn er al. 25549, vijfentwintigduizend vijfhonderdnegenenveertig gewonden. Laat de getallen even op je inwerken. Omgerekend naar de Nederlandse bevolking is dat pak 'm beet 175 doden en 1275 gewonden. En dat is alleen nog maar de Amerikaanse kant van het verhaal. Niet eens de Britse, Australische of zelfs de Nederlandse slachtoffers. En al helemaal niet de Afghaanse of Irakese.

Ik ben blij dat er iemand is die dagelijks de moeite neemt om die getallen bij te werken. Politici hebben de mond vol over de 'menselijke maat' en 'dichtbij de mensen staan'. Me dunkt dat die getallen behoorlijk dichtbij en menselijk zijn.

Met gepaste groet,

Jasper,
Uw vliegende Radiowereldreporter

Gerelateerde Artikelen